Chriskras

Flessen en limoncello

Manlief wordt gestoord van mijn bewaardrift van lege plastic melkflessen en ijs- en saladebakjes. Gooi toch gewoon weg! Maar ja, tegenwoordig moet alles gescheiden. Ik wil daar best wel aan mee doen en heb dat ook een tijd gedaan. In de volle overtuiging dat mijn afval ook gescheiden werd opgehaald. Op een vrije (vuilnisophaal)dag zag ik tot mijn grote verbazing dat de biobakken en de vuilniszakken gewoon in een grote bak werden gekieperd. Tja, dan zie ik het nut er niet van in.

Maar eerlijk is eerlijk: een beter milieu begint bij jezelf en daar zal ik toch zelf dan iets mee moeten doen.

In ieder geval bewaar ik dus altijd al allerlei flessen en bakjes voor hergebruik, want dat is o zo handig. Altijd al een fan geweest van de plastic melkflessen. Toen de Dames nog Dametjes waren maakte ik altijd de dagvoorraad flessenmelk aan en bewaarde die in die plastic flessen. En nu gebruik ik ze nog steeds. Mijn vriezer ligt vol met flessen soep en bouillon.

Wildbouillon, pompoensoep en kippenbouillon. Lekker en handig om achter de hand te hebben.

In het midden geen soep, maar een fles limoncello. Limoncello is een digestieve likeur, afkomstig uit het zuiden van Italie. Er bestaat geen officieel recept; de Italiaanse vrouwen die limoncello maken, krijgen het recept door van hun voormoederen en passen het aan aan de smaak van de familie. Deze is niet zelfgemaakt, maar het wordt toch tijd om dat weer eens te doen. Even mijn recept opgezocht op een oude smulwebpagina:

Je hebt 10 of meer citroenen nodig, van de beste kwaliteit, met een dikke schil en niet te rijp. Het is belangrijk dat de citroenen NIET behandeld zijn met chemische bestrijdingsmiddelen. Koop geen citroenen bij de supermarkt in een netje, deze kunnen zijn behandeld met een soort was, wat de smaak be-invloedt. Verder heb je suiker nodig. Tussen de 300 tot 800 gram. Dit is afhankelijk van persoonlijke smaak. En, heel belangrijk, alcohol. Een liter pure alcohol nodig. Eventueel kan er ook de beste kwaliteit wodka gebruikt worden. Verder nog een liter water om de suiker in op te lossen.

En daar komen ze weer: flessen met een wijde hals en een dop. Gebruik beslist geen kurk; deze wordt door de werking van het zuur in de citroenen papperig. Neem dus bijvoorbeeld de plastic flessen met een schroefdop van de melk. Voor het oog kan je natuurlijk later de limoncello overschenken in leuke flesjes.

Boen de citroenen goed af en schil ze. Schraap aan de binnenkant al het wit weg (dat geeft de limoncello een bittere smaak). Vul de fles(sen) met de schillen en doe de alcohol erbij. Dop er op en minstens 20 dagen laten staan in een donkere ruimte. Eventueel kan je in plaats van alle citroenen in een keer te schillen, iedere keer wanneer je een citroen gebruikt, de schil toevoegen aan de alcohol.

Verwarm een liter water en los hierin de suiker op. Laat dit vijf minuten doorkoken en vervolgens helemaal afkoelen. Mix de suikersiroop met de inhoud van de flessen. Doe alles in schone flessen, doppen erop en weer laten staan voor minstens 20 dagen (Hoe langer hoe intenser de smaak).

Zeef (mbv een fijne zeef en/of kaasdoek)na al die dagen de inhoud van de flessen en vul schone flessen met de likeur. Het moment dus om alle plastic melkflessen bij het gescheiden afval te doen en wat wijnflessen met een schroefdop uit je glasbak te plukken en die te steriliseren en te vullen met de limoncello. Bewaren in de koelkast of, beter nog, in de vriezer.

Labels: drank, keukenspul

Hebbedingen in de keuken

Ik heb een kerstpakket gekregen. Gelukkig niet zo'n prutpakket als bijvoorbeeld vriendinlief had ontvangen; een stamppotpakket met allerlei dingen erin die je echt niet wilt hebben en die je nooit op zult eten zoals puree uit een pakje, maar een boekje met daarin geschenken, doe-dingen of donatie-doelen waar ik uit kon kiezen. Van alles en nog wat. Ik zat er over te denken om het bedrag te schenken, maar toen ik vanmiddag bij Domestica (kook-winkel) kwam, zag ik daar de snijplankenset van Joseph Joseph staan en dat zag er wel goed uit. Ik heb de snijplankenset dus uitgekozen.

Ik was eigenlijk bij Domestica om cadeautjes te kopen, want met Kerst geven wij elkaar cadeautjes. Ik ben dan ook hard op zoek naar grappige, gekke, leuke en kleine presentjes. Als ik heel eerlijk ben, dan geef ik aan mijn vrienden dingen die ik zelf ook zou willen hebben. En ik vind keukenspullen altijd leuk om te krijgen, dus geef die ook altijd. Wat ik bijvoorbeeld erg leuk vond waren de tools van Zyliss. Dunschillers, julienneschillers, verstelbare kaasschaaf, zester en een tomaten(of perzik of kiwi)schiller. De verstelbare kaasschaaf en de dunschiller heb ik mijzelf maar cadeau gedaan en eerlijk is eerlijk: de hele bulk peren had ik in no-time gejast! De kaasschaaf is nog even wennen. Verder kwam ik nog wat leuks tegen. Na de Kerst hierover ook meer, anders verklap ik mijn presentjes!

Labels: hebbedingen, Kerst, keukenspul, winkelen

Witte Reus

Zo vlak voor het grote kerstkookfestijn vind ik het prettig om mijn keuken even flink uit te soppen: alle kastjes opgeruimd, afzuigkap schoon, voorraad-, koel- en vrieskasten uitgeruimd en schoongemaakt. Alles is daan klaar om weer volgestouwd en vuilgemaakt te worden. Echt leuk werk vind ik het niet. En het ergste is dan natuurlijk de afzuigkap! Wat zich daar allemaal verzameld aan bagger? Ik snap soms niet hoe ik dat bij elkaar kan koken! De laatste keren had ik al vanalles geprobeerd. Van allerlei superontvetters tot pure ammoniak aan toe, maar echt gelukkig werd ik er nooit van. Mijn handen al helemaal niet (ik heb een hekel aan van die plastic handschoenen). Maar nu ben ik gelukkig:

Ken je het nog? Witte Reus, wast een berg, kost een beetje.Ik heb nooit Witte Reus gebruikt, maar na vandaag ben ik fan van Witte Reus. Niet van de poeder, maar van de "reinigingsmiddelen" en dan speciaal die voor de keuken. Mensenkinderen, wat is mijn keuken snel en prettig weer wit en vetvrij geworden! Ik was er zo gelukkig van, dat ik het even moest delen!

Ik ben helemaal klaar voor mijn kerstkoken!

Ja, echt, want mijn menu's zijn ook zo ongeveer uitgedacht! Ik ben er achter: ik doe het gewoon anders! Ik ga naar de poelier en zeg lukraak: doet u mij maar voor tien personen iets lekkers. Hij zegt dan: Ree? Ik zeg: OK en klaar! Thuis gekomen moet ik het daar dus dan mee doen...

Labels: Kerst, keukenspul, wild

Goed keukengerei is het halve werk

Ik ben niet zo moeilijk in de keuken en rommel vaak maar wat aan. Toch zijn er een paar keukenspullen waar ik erg veel waarde aan hecht en dus ook erg zuinig op ben. Allereerst mijn pannen. Nee, het zijn geen hypermoderne pannen a la Iittala, maar pannen van Spring. Ik heb ze nu al een jaar of 10 en ze blijven er mooi uitzien en koken/bakken dus geweldig.

Verder zijn mijn keukenmessen mij heilig. Een blok met messen, vork en aanzetstaal van Sabatier. Ooit gekregen van Manlief. Ze mogen beslist niet in de afwasmachine en regelmatig worden ze aangezet, want zeg nou zelf: een goed, scherp mes is het halve werk! Hoe prettig is het om een preitje te snijden en daar gewoon door heen te glijden als was het een pakje boter.

Ook manlief viel het gisteren op, dat de messen weer geslepen waren, toen hij een ui aan het snipperen was voor de spaghettisaus.

Hoe krijg ik het dan voor elkaar om, wanneer ik niet hoeft te koken, als linkshandige in mijn linker wijsvinger te snijden?

Het voordeel van een goed scherp mes is ook dat de snede scherp en recht is en dus een snee in je vinger beter heelt. Althans, dat zei de arts op de EHBO, waar ik toch even langs ben gegaan...

Labels: keukenspul

Keukenspul

Het is leuk om jarig te zijn en cadeautjes te krijgen. Alleen het bedenken van wat je wil hebben, vind ik wel eens lastig. Op die vraag van mijn moeder kwam ik weer met de gebruikelijke keukenspullen. Ja, maar ik koop altijd dingen voor je keuken, dat is toch niet leuk? Jawel hoor, vind ik leuk! Dus heb ik al diverse keukenspullen bij haar gescoord zoals een zware vijzel en een truffelschaaf. Daar kwam gisteren weer een nieuw hebbeding bij: een thermometer met sensor. Daar ben ik zeer gelukkig mee, want na het klaarmaken van de parelhoen vorige week moest ik ook zo'n ding! Hoe heb ik het al die tijd zonder kunnen stellen?

Wat ik ook niet heb is een eierwekker, nu dus wel, want er zit ook een timer in.

Labels: hebbedingen, keukenspul

Delicious. parelhoen

Kookbladen en -boeken lees ik met veel plezier. Toch maak ik weinig maaltijden klaar waarin ik gebruik maak van recepten. Een recept is voor mij meestal een handleiding voor de hoeveelheden en de temperatuur, maar verder doe ik maar wat! Het gevolg is dat er dan dus wel eens iets mislukt. Geluk had ik met de bieten-aardappeltaart uit het Kerstnummer van de Delicious. Die was goed gelukt en hartstikke lekker.

Gisteren had ik trek in zuurkool (lekker gestoofd in witte wijn en appelsap en stukjes ganzenlevermousse erdoor). De Dames wilden aardappelpuree. "Mam, met truffel erdoor!" Dat vond mam een goed idee, want dat was ook lekker bij de zuurkool. Nu nog vlees, vis of.... parelhoen.

In het laatste nummer van Delicious. stond een artikel met recept om de perfekte parelhoen te bereiden; zowel sappige poten als sappige borstfilets. Iedere maand behandelen de auteurs van Cook & Chemist, Eke Marien en Jan Groenewold, een item, waarbij gebruik wordt gemaakt van nattur- en scheikundige kennis voor het bereiden van vlees, vis en al wat meer. Het "moleculaire" koken waar iedereen zo vol van is en dat je, met bijvoorbeeld dit boek en allerlei handige texturen tegenwoordig ook thuis kunt doen.

Het is vernieuwend, het is anders... jaja. Ik kan me herinneren dat mijn moeder zich 30 jaar geleden ook al bezig hield met het garen op lage temperaturen (mam, corrigeer me als dat niet zo is en anders: Vertel!). Maar goed, het heeft altijd al mijn interesse gehad. Het recept voor de perfecte parelhoen behandelt als eerste het hoe en waarom: hoe komt het dat bij gevogelte de borst droog is en de poten sappig en mals bij bereiding van een hele vogel? Poten bestaan uit veel bindweefsel, dat pas mals wordt na lange verhitting. Borst bestaat voornamelijk uit spierweefsel, dat eigenlijk niet te heet mag worden bereid, want dan wordt het taai. Dat is dus een probleem bij het bereiden van een gehele vogel. De oplossing ligt volgens de schrijvers in het cree-eren van een temperatuurverschil tussen borst en poten. Dit doen ze door de borst af te koelen met ijszakjes. Hierdoor wordt de borst teruggekoeld tot 2 graden, terwijl de poten op kamertemperatuur komen. Dat geeft een verschil van 20 graden en die twintg zijn essentieel voor het verkrijgen van een lekkere hoen. Daarnaast wordt gebruik gemaakt van een fond waarin de hoen ligt. Deze fond geleidt warmte en geeft smaak.

Vervolgens staat er dan het recept. En natuurlijk had ik dat hele recept niet bekeken, dus wat er in en op de parelhoen ging was niet volgens het boekje (ik had namelijk geen verse salie en ook geen venkelzaad, foei!). Ook essentieel tegenwoordig in de moderne, moleculaire keuken is een oventhermometer met sensor. Heb ik ook niet, dus direct maar op mijn verlanglijst voor aanstaande verjaardag gezet.

Nadat 's middags de borst had staan koelen, aten we dus 's avonds de perfecte parelhoen. Ik moet zeggen dat de borst nog sappiger was dan de poten! De hoen was dus al uit de kunst, maar als ik nou zometeen ook nog zo'n thermometer zou krijgen, dan ga ik aan de slag met kip, fazant, eend, gans en alles wat nog meer vliegt!

Labels: hoofdgerecht, keukenspul, wild

Het valt vies tegen!

Nou kan ik weer lekker eten en dan ben ik afhankelijk van manlief en de dames... Ze zijn ontzettend lief, maar het gewone leven gaat ook door, dus gewoon werk en gewoon school. De maaltijden beperken zich dus tot dingen die gemakkelijk te verwerken zijn. Afgelopen woensdag heeft vriendinlief gekookt. Nou ja gekookt; Dame 2 had boodschappen gedaan en dan kan ik natuurlijk niet met een al te ingewikkeld lijstje op de proppen komen. We aten gehaktballen met aardappeltjes en spinazie a la bloep. Dame 1 heeft de gehaktballen gemaakt terwijl ik aardappeltjes stond te schillen en vriendin heeft de boel afgemaakt.
Gister hebben we lasagne gegeten die je kant en klaar kan halen en alleen nog maar de oven in hoeft te schuiven. Het is goed weg te krijgen, maar het haalt het niet bij zelfgemaakte lasagne!

En nou heb ik zo'n zin in een goede biefstuk of een stuk kalfslever... toch eens kijken of ik iemand kan vinden die voor me langs de slager kan gaan.

Verder is het hier chaos in huis. Het is Murphy's Law: wanneer ik in het ziekenhuis terecht kom, dan begeeft de wasmachine het. Dat was 4 jaar geleden zo en ook deze keer weer. Manlief heeft gisteren een nieuwe machine aangeschaft en die kwam vanochtend, dus direct maar de eerste lading erin gepropt. Dat kost niet zoveel moeite en krijg ik nog wel wel voor elkaar.

Nu een uurtje liggen en wat in boekjes bladeren. Van Yvon (Dank! Het is dus goed aangekomen)kreeg ik een sap-boekje opgestuurd vol gezonde sapjes. Laat ik nou zo'n geweldige machine hebben staan, dus ga ik maar eens lezen welke oppeppende, energiegevende, herstellende sapjes goed voor mij zijn. Kan ik vanmiddag de benodigheden op het boodschappenlijstje voor Dame 2 zetten!

Labels: Dames, groenten fruit, keukenspul, ziek

Gadget 4 - Slagroomspuit

Zoals ik al had vermeld, heb ik met de Kerst een aantal gadgets gescoord. De mandoline en de truffelschaaf hebben me wat vingers gekost bij het uitproberen. Daarbij was de mandoline natuurlijk het ergst. Waarom stoppen ze er niet gewoon een gebruiksaanwijzing bij?

Ook heb ik een sifon (oftewel slagroomspuit) gekregen. Die heb ik altijd al willen hebben, om te gebruiken bij mijn jeugdsentiment-appeltaart-van-opa, maar ook om eens uit te proberen met mousse en (hoe populair) espuma's. Had ik er toch bijna twee gekregen! Van De bazen kreeg ik er een en ook Vriendinlief had er een bedacht als kerstcadeau. Helaas voor haar kreeg ik eerst de spuit van de Bazen. Gelukkig voor mij kreeg ik toen dus maar de mandoline...'s Avonds moest het ding dus uitgeprobeerd worden. Nee, natuurlijk niet eerst met slagroom, maar direct met een avocadomousse. Ik ben er nog steeds niet achter wat ik niet goed heb gedaan, maar de spetters avocadoprut vind ik nog steeds overal in de keuken.

Labels: hebbedingen, keukenspul

Werk, afscheid, gadgets en zo meer...

Is ze weer.... het heeft even geduurd, maar ik geloof dat ik weer min of meer tijd heb (gemaakt) om Chriskras op te pakken.
Na mijn vakantie in augustus ben ik, na een paar maanden niets gedaan te hebben, weer gaan werken. En toen was dus mijn tijd op. Inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en past alles redelijk in de 24 uur. Ok, ik heb veel slaap nodig, dus kan je van die 24 uur er gerust 7 a 8 aftrekken.

Natuurlijk is er veel gebeurd in die vier maanden van afwezigheid. Verhalen te over. Het enige waar ik hier stil bij wil staan, is ons afscheid van Hendrik. Na 11 jaar onze grote vriend, ons maatje te zijn geweest hebben we de beslissing moeten nemen en hem in laten slapen. Inmiddels een maand geleden, maar het gat dat Brave Hendrik achter heeft gelaten is groot... heel groot.

En dan ga je toch weer over op de orde van de dag met natuurlijk als hobbykok-hoogtepunt het kerstmenu. Het was lekker, nee, het was verrukkelijk. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heerlijk had gekookt. Ik was er helemaal blij van!
Zo had ik uit de Delicious. de aardappel-bietentaart gemaakt en die was mooi. Veel mooier dan op de foto uit het blad. En prut; manlief heeft een foto genomen met mijn nieuwe camera (gadget 1), maar die is dus niet helemaal goed geworden.

Die taart gaat overigens in de herhaling, want had ik 's middags zitten zwoegen op de dunne plakjes aardappel en biet met een kaasschaaf, 's avonds kreeg ik een super mandoline (gadget 2) retour. Ideaal dus voor zo'n taart.

Voor mij is een kaasschaaf onontbeerlijk. Alles schaaf ik ermee, tot aan de truffel toe. Zo ook tijdens het menu. Maar... dat hoeft nu ook niet meer, want ik kreeg ook gadget 3: een truffelschaaf. Ik ben dus ontzettend verwend!

En nu weer verder aan de slag; Oud en Nieuw, en dus het verjaarsfeest van Manlief. Ik ga eens rondkijken voor hapjes, want vanaf 3 uur tot .... staat de deur open.

Labels: hebbedingen, keukenspul, wild

Per'fect

Heb jij em al? De Egg-Per'fect?

Ik niet, maar mijn moeder wel en die is er helemaal lyrisch over!
Hoe het precies werkt, daar ben ik nog niet achter. Het heeft te maken met hittegevoelige sensoren die uitrekenen hoe heet het binnen in je eitje is. Het maakt niet uit hoeveel eieren er in je pannetje zitten of dat je er heet of koud water in hebt gedaan; je ei komt er precies uit zoals je het hebben wilt.

Ideaal dus voor de klunzen die geen eieren kunnen koken!

Nog idealer is het voor de klunzen die ook moeite hebben met pasta-al-dente, vis wel-of niet-gaar, biefstuk rare-medium-well done, kip wel-of-niet-gaar, magnetron maaltijden koud-lauw-warm... voor hen zijn er ook re-usable color-changing thermometers for all your cooking and heating needs.

Hoe kook ik per'fect een ei? Pannetje water opzetten en wachten tot het water kookt, gaatje prikken in de bolle kant van het ei en in het kokende water laten zakken. Afhankelijk van de grootte van het ei zo'n 6 a 7 minuten. Over het algemeen zijn mijn eitjes perfect.

Labels: eieren, hebbedingen, keukenspul

De ideale pannen!

Wat ben ik gelukkig!

Een jaar of wat geleden besloot ik dat het tijd was om nieuwe pannen te kopen. Tot die tijd kookte ik in de oude pannen (een allegaartje) die ik van mijn moeder had gekregen toen ik op kamers ging. Van die met email aan de binnenkant en plastic handvaten die knappen op een te hoog vuur. Wanneer je een keer je aardappeltjes aan laat branden blijft er een viezige bruine waas achter...
Voor een liefhebster van kokkerellen een schande eigenlijk! Al een tijdje rondgekeken en op een dag kwam ik langs een kookgereiwinkel (Domestica in Den Haag). Daar stond een aanbieding: een set pannen van Spring die me erg aantrok: mooie vorm. Naar binnen dus voor meer en informatie. Ze voelden goed, lekker zwaar (daar hou ik van), stevig en zagen er van dichtbij nog mooier uit!

Spring maakt dus pannen, sinds 1946. Allemaal vervaardigd uit RVS of Inox, zo wordt het ook wel genoemd.

Even wat technische praat:
RVS is geen erts, maar een homogene legering die samengesteld is uit ijzer (staal), chroom en nikkel. De verhoudingen kunnen heel uiteenlopend zijn. Het aandeel chroom ligt meestal tussen 13% en 18%, terwijl het gehalte nikkel tussen helemaal niet aanwezig en 25% kan liggen. Het aandeel van beide bestanddelen wordt uitgedrukt in de bekende verhouding die zo goed als altijd als kenmerk wordt vermeld. Inox 18/10 kennen we wellicht allemaal. Het eerste getal (18) staat daarbij voor het aandeel chroom, het tweede (10) voor het gehalte nikkel. Binnen de legering zorgt chroom voor de mooie glans en voor het roestwerende werk. Nikkel hebben we dan weer nodig voor de hardheid en voor de kleurvastheid van het eindresultaat. Net als chroom heeft ook nikkel roestwerende eigenschappen. RVS is dus een duurzaam goedje. Goed bestand tegen stoten en kan hoge temperaturen verdragen. Ook zeer gemakkelijk in onderhoud. Het heeft echter ook een nadeel: het geleidt warmte niet zo goed! Raar om er dan pannen van te maken, toch? Daar is echter een oplossing voor gevonden: het vervaardigen van meerdere lagen met in de bodem van de pan een koperen of aluminium plaat, die zorgt voor een egale verdeling van de warmte en deze continue geleidt.
Handvaten worden tegenwoordig van RVS (desnoods in combinatie met kunststof) gemaakt. Zoals hierboven al aangegeven: warmtewerend. Wanneer het laspunt ook van RVS is, is de warmteoverdracht slecht en worden de handvaten minder warm.

Voor sommige kookmethodes is het belangrijk (of zelfs noodzakelijk) dat de warmte zich ook via de zijwand van de rechte of conische kookpot of sauteuse verspreidt. In dit geval wordt gekozen om het meerlagenmateriaal (met binnenin de goede geleider) door te trekken tot aan de rand van de kookpot. De warmte wordt dan gelijkmatig verdeeld over de volledige wand en het risico op oververhitting wordt beperkt.

Genoeg techniek:
Mijn pannen dus! Mijn keuze viel op de Cristal serie van Spring. Kookpotten die geheel vervaardigd zijn uit meerlagen materiaal, RVS handgrepen en perfect sluitende deksels, vertelde de mevrouw van Domestica me. Natuurlijk had zij ze zelf ook! Ik had ook kunnen kiezen uit Domo, met voor mijn gevoel iets te onhandige handgrepen in een vieze kleur kunststof, maar wel met een handig afgietsysteem in de deksels, of Brigade, de meest uitgebreide collectie van Spring: cloches, serveerwagens, pannen in allerlei maten, boterwarmertjes, noem maar op, maar met in mijn ogen het iets ouderwetse gebruik van koperkleur bij de handgrepen ed. Daarnaast bestaat er ook nog Culinox, Brigade maar dan strak van vorm en minder uitgebreid. Nee, Christel ging voor Cristal!

De aanbieding bestond uit drie kookpannen van 16, 18 en 20 cm. inclusief deksel en een steelpan van 16 cm.. Destijds betaalde ik 799 harde guldens. Tegenwoordig is het opgeschroefd naar zo'n 390 euro's.

Sindsdien ben ik nog gelukkiger als ik sta te koken! Inderdaad, de deksels sluiten zo goed, dat wanneer ik een pan van het vuur haal en deze afkoelt, hij vacuum trekt! Na 7 jaar zien ze er nog als nieuw uit. Alle aanbrandellende is zo verdwenen, even in de afwasmachine en eventuele aanslag van zout is ook weg! Door het meerlagensysteem dat zich niet alleen in de bodem bevindt, maar in de hele pan, gaan sausjes bijvoorbeeld perfect! Zonder een gevoel van schaamte zet ik mijn pannetjes tegenwoordig gewoon op tafel.

Ik werd nog veel meer gelukkig, toen ik voor mijn verjaardag van allemaal vrienden twee bakpannen van Spring kreeg. Ik heb ze goed ingebakken (laag olie er in en het vuur eronder en laten branden tot er flink wat walm vanaf komt, laten afkoelen en de pan vervolgens niet meer schoonmaken met ontvettend middel, dus beslist geen dreft citroen en niet in de afwasmachine!) en sindsdien bak ik biefstukken, eitjes, visjes dat het een lieve lust is! Af en toe de onderkant goed schoonmaken, echter niet met schuursponsjes en -middelen. Spring heeft er een speciaal schoonmaakgoedje voor (tja, duur, maar dat heb ik er graag voor over).

Volgende aanschaf wordt de pastapan (met inzet), de vispan of de sauteuse?

De pannen zijn overigens geschikt voor alle soorten kookplaten.

Labels: keukenspul

6 november 2009

Flessen en limoncello

20 december 2008

Hebbedingen in de keuken

Witte Reus

30 maart 2008

Goed keukengerei is het halve werk

16 maart 2008

Keukenspul

8 maart 2008

Delicious. parelhoen

22 februari 2008

Het valt vies tegen!

30 december 2007

Gadget 4 - Slagroomspuit

28 december 2007

Werk, afscheid, gadgets en zo meer...

12 juli 2007

Per'fect

1 juni 2007

De ideale pannen!

Vorige berichten

Archieven